Van hormonen en kettlebells

Al een poos zit ik niet lekker in m’n vel. Ik heb 2 prachtige kindjes, een lieve man en een leuk huis. M’n ouders doen nog allebei leuk mee en ik heb zelfs een leuke stiefvader die ook nog eens fijn klikt met mijn vader, zodat die hele scheiding ook geen hobbel meer is. Toch was ik niet blij en dat had met name te maken met mijn lichaam. Ik flubber en blubber en dat is zó niet sexy. Maar wat te doen? Heftig dieet? Werkte niet, keihard trainen? Zelfs 5 weken het Insanity programma volgen had 0 effect. Wat dan?
De laatste craze was een hormonal profiling consult. Ik ben inmiddels een goeie maand verder en ik ben er blij mee! Door alle supplementen, het afkicken van overmatige koolhydraten en het tot me nemen van Himalaya water heeft nu weliswaar tot ‘slechts’ een gewichtsverlies van 2,5 kilo opgeleverd. Ik voel me 100x beter.
Het laatste stukkie komt nu met behulp van een kettlebell, hoewel ik na 1 training thuis en 1 workshop bij Overload Worldwide in Bleiswijk niet meer op of neer kan van de spierpijn, ben ik ervan overtuigd dat dit werkt. Waarom? Omdat ik deze spierpijn voor elkaar heb gekregen met slechts 10 minuten trainen! En daar word ik helemaal blij van…

Advertenties
Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Hobbydoos

Een keer in de zoveel tijd wandel ik een hobbywinkel binnen. Je kent ze wel, allerlei fröbels, lapjes, stempels, kleurtjes en andere gezelligheid. Zonder uitzondering krijg ik daar een of andere bevlieging. Zo’n bevlieging zorgt er dan voor dat ik een goeie 100 euro in die winkel stuksla aan spullen die ik ab-so-luut nodig heb voor dat boekje, die ketting, dat poppetje wat ik op een weergaloze wijze vorm ga geven. Echt, dit wordt het helemaal, hier word ik goed in en iedereen is jaloers op mijn fabuleus gefabriceerde boekje, ketting, poppetje.

Nooit beklijft dit en dus liggen er voor ettelijke honderden euro’s kraaltjes, papiertjes en stempeltjes in mijn kasten. Gelukkig heb ik dochters, die maken het uiteindelijk wel op.

Zo was een van de laatste acties: Zpagetti. Werkelijk een fantastisch materiaal (eigenlijk gewoon oude t-shirts in repen) waar je van alles mee zou kunnen maken (met een tas en een portemonnee heb je het wel gehad… oh ja, kussens en een poef, maar dat is niks voor mijn huis) maar goed, ik weer met haak- en breinaald in de weer.

En eigenlijk was dat best heel leuk. Niet die Zpagetti dus, maar dat haken en breien. En zo kwam ik bij Amigurumi’s. Hele kleine beestjes, poppetjes en voorwerpjes die met name in het rond gehaakt worden. Die maken best hele leuke tashangers en die vonden ook gretig aftrek.

Image

Maar ook dat is wel klaar. Het is nu gewoon echt breien en haken. Met wol. En om gebruiksvoorwerpen te creëren. En nu lopen de dochters en ikzelf regelmatig in zelfgemaakte accessoires. Sjaals, collen, mutsen en wantjes, voor de winter. Zomerhoedjes en espadrilles voor de zomer. Nu ben ik ook lekker bezig voor in huis, met sponsjes en vaatdoekjes voor in de keuken en gezichtspads voor in de badkamer.

Natuurlijk heb ik ook weer, heel ambitieus, een bak wol gekocht voor een hele trui voor mezelf. Maar dat project ligt natuurlijk in de kast… naast de kraaltjes, papiertjes en stempeltjes…

Geplaatst in Doe het zelf | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

The things our kids say…

Dochter I (7) is een rustig kind. Zo’n kat-uit-de-boom-kijker, je kent ze wel. Makkelijk kind. Nooit grote problemen mee. Ja, afgezien van de uitdaging van haar handje, maar dat was een heel ander verhaal. Zo ook bij het beginnen met praten. Dochter I observeerde, signaleerde, verwerkte intern en begon te spreken. Netjes woordje voor woordje, uiteindelijk tot zinnen en nu een vocabulaire waar je ‘u’ tegen zegt. Inclusief nu wat ‘straattaal’ en andere onverstaanbare prut. Natuurlijk waren er wat woorden die niet helemaal klopten met de werkelijkheid (zo werd ‘computer’ steevast ‘kukupert’) maar dat was wel grappig en zeker niet structureel.

Dochter II (3) is heel anders. Gelukkig wel. Was een beetje saai geweest. En dat is het zeker niet. Dochter II is impulsief, doet voordat ze denkt, gelukkig nog wel wat behoedzamer dan je zou verwachten. Dus toen zij begon met praten ging dat wel anders. Die deed maar wat. En dat leidde dus tot hilarische versprekingen, structureel verkeerd uitspreken van bepaalde letters en daardoor verhaspelingen van woorden.

Het begon voor haar tweede verjaardag met de ‘K’, die werd een ‘T’. Altijd, ze ging dus zitten op het trutje met dr jurt (jurret). Wij oefenen, want strebers die wij zijn, dat moet goedkomen. NU. Ik kan erbij vertellen dat een dreumes niet leerbaar is. Gaat hem niet worden. Toch gingen wij onverschrokken voort met eerst de gutturalen benadrukken die ze wel kende, waardoor we hoopten dat de ‘K’ er uiteindelijk bij meekwam. Gelukkig hoorde ze zelf wel dat wat zij zei anders klonk dan wat wij deden, dus op een gegeven moment, was daar ineens de ‘K’! Trots waren we!

Toen echter eenmaal de ‘K’ gevonden was, bleek opeens de ‘L’ kwijt. Tot op de dag van vandaag weten we niet of de ‘L’ al kwijt was, of dat hij verloren is geraakt bij het vinden van de ‘K’. Linksom of rechts, alle ‘L’-en werden een ‘N’. Neuk joh, echt nachen. Dochter vond het eigenlijk ook best grappig en wij, dit keer samen met dochter I, gingen aan de slag met het oefenen van de ‘L’. Ook een bijna peuter is niet leerbaar. Maar ook hier hoorde ze zelf op een gegeven moment het verschil en hopla! Daar was ook de ‘L’. Allemaal nog voordat ze 3 werd. Gebeurt er veel in zo’n jaartje, he?

Nu als laatste, en ook dat is inmiddels ‘verholpen’; joor. Dit komt van de veel gebruikte frase: ‘nee, hoor’ Als je dat namelijk hardop zegt, helemaal waar wij vandaan komen, klinkt het als ‘neejoor’. Dus, zo concludeerde dochter II, ‘nee joor’. Daaruit volgt vanzelf ook ‘ja joor’ en ‘dat kan ik zelf wel, joor’.

Zoals gezegd zijn alle (niet-)structurele versprekingen en verhaspelingen inmiddels niet meer aan de orde. Allebei onze meisjes weten precies welke woorden op welke manier en vooral wanneer uitgesproken moeten worden. Toch wel jammer. Maar gelukkig hebben we de blog/video/geluidsopname nog, joor!

Geplaatst in Doe het zelf, Familie, Kinderen, Persoonlijk, Thuis | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Happie eten. Vicini

Al sinds een poosje ga ik met een zekere regelmaat naar een restaurant. En ik hoor je denken: lekker belangrijk. En inderdaad, totaal niet boeiend, maar… Ik ga niet vaak naar restaurants. Sterker, was het niet vanwege mijn 2 gezelschapsdames, ging ik waarschijnlijk bijna nooit.

Kort wat achtergrond:
De gezelschapsdames en ik gaan way back. Eigenlijk tot aan de wieg. We kennen elkaars achtergrond, familie en troubles. 2 van ons hebben kinderen, 1 is nu aan het twijfelen. Alledrie houden we van lekker eten, waarbij 2 van ons regelmatig restaurants bezoeken. Ik dus niet.

En juist daarom vind ik mezelf nou zo vreselijk geschikt om korte reviews te geven op de restaurants waar wij eten. Ik ben niks gewend, maar ben wel kieskeurig. Ik ga weinig weg, dus als ik ‘uit’ ben, wil ik verwend worden. En ik ben niet arm, maar ook zeker niet rijk en bovendien een Nederlander, dus ik wil ook nog eens waar voor mijn geld.

Deze keer dus Vicini aan de Korte Kade in Rotterdam-Kralingen.
Een leuke tent op een mooie locatie in een mooi gebouw.

image

Parkeren is werkelijk een verschrikking. Niet alleen helemaal geen plek te vinden, maar ook nog eens betaald. Chipknip mee, dus en het was dat het regende, anders waren we gaan fietsen. Openbaar Vervoer is ook een goede optie, metrostation Voorschoterlaan is redelijk in de buurt.

De keuken is Italiaans, de kaart is klein, maar goed en er zijn dagelijkse specials, die netjes door de bedienende medewerker worden gereciteerd aan tafel.

Wij hadden antipasti vooraf, een hoofdgerecht en een fijne dolce toe. Op wat zwarte randjes na was het eten lekker. De pizza carbonara was echter wel heel erg zout. Niet voor herhaling vatbaar. Het toetje was daarentegen heerlijk. Daar had ik er liever 3 van gehad.
De prijs was ook prima, nogal gemiddeld. Voor 40 euro zat ik goed vol en had ik ook voldoende gedronken.

Het is een no-nonsense tent, ruimte om herrie te maken is er. Sterker nog, als je elkaar wilt verstaan is dat noodzaak.

Heel makkelijk met kinderen ook. Maar wel pas vanaf een jaar of 5/6. Kleinere kindjes gaan enorm vallen, stoten en bovenal, kunnen ze ontzettend van de steile trap in het midden van de zaak naar beneden kukelen. Zou jammer zijn. Verpest dan toch een beetje je avond.

Het was weer gezellig. Op naar het volgende etentje. Ik heb wel een ideetje, maar het is een beetje uit de buurt…

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zo kan het ook

Bijna drie is ze. Onze jongste. En ik vond het eindelijk wel eens tijd worden dat het luiertijdperk werd afgesloten. In ieder geval dan overdag.
Dan zijn er een aantal opties;
1. Zet een potje op een centrale plek en laat je peuter bloot rondlopen, in de hoop dat ze op tijd het potje weet te vinden.
2. Geef je kind een luierbroekje aan en blijf de vraag herhalen: ‘moet je plassen/poepen’ en dan maar weer hopen dat er ook wat gebeurt als er op het potje gegaan wordt.
3. Een onderbroek aantrekken en daar een luier overheen, waarbij het idee dan is dat je peutertje een natte broek voelt en dat onprettig gaat vinden
4. Niets van dat al en gewoon een onderbroek aantrekken en dan natuurlijk overal waar je gaat een schone set kleren meenemen

Ik vind een potje vies. Noem me raar, maar ik houd er niet van. En onze kleine is een nogal eigenwijs type, dus zodra er een luier omheen zit, wordt ze lui. Blijft over optie 4.

Afgelopen zaterdag was het zover. Goeie afspraken gemaakt en onderbroek aan. 1 ongelukje per dag is acceptabel en wonder boven wonder, ze regelt het gewoon! Zonder druk oefenen, zonder gedoe en vooral zonder potje!

Conclusie voor nu: onze peuter is zindelijk en het luiertijdperk is afgesloten.
Geen baby meer en daar zit je dan. Als moeder. Er gaat, als het goed is, geen baby meer gebeuren, dus dat was het. Ik hoef niet meer met luiers en billendoekjes te zeulen, of kindjes met 2 vingers onder de douche te zetten omdat doekjes het niet meer aankunnen. Ik zou dolgelukkig moeten zijn, maar ik vind het nog moeilijk. Niet dat ik terug wil. Niet dat ik misschien toch nog wel een keertje….. Maar het is wel een mijlpaal waar ik even aan moet wennen.

Misschien komt het wel omdat het natuurlijk nog nieuw is en de kans op ongelukjes nog wel groot is. Daar ga ik dan maar vanuit. Feit blijft: kleine meisjes worden groot. En moeders moeten daarmee omgaan. Stapje voor stapje.

Geplaatst in Familie, Kinderen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tippie

Inmiddels ben ik een goeie 6 jaar moeder. Daar moet je verder niet zo hard over nadenken, maar ik ben inmiddels wel tot een aantal conclusies gekomen.

Sommigen ontzettend voor de hand liggend. Ondanks dat wil ik (aanstaande) moeders toch iets vooral op het hart drukken.

Het eerste wat je moet kopen als je ontdekt dat je een kindje gaat krijgen is niet een kinderwagen, geen bedje, wiegje, thermometer. Geen rompers, geen flesjes, luiers of commode. En ja, natuurlijk al die meuk heb je echt wel nodig op een gegeven moment, maar het eerste wat je echt moet kopen is: een notitieboekje.
En koop een mooie, een Paperblank of een Moleskin. Niet een lullige van de Hema. Hij moet namelijk wel uitnodigen om erin te schrijven. En let’s face it; die van de Hema hebben gewoon niet zoveel sexappeal. Geeft niet, maar voor dit doel niet handig.

Koop dus een notitieboekje en begin met noteren. Noteer alles, maar houd het kort. Geen epistels over hoe vreselijk misselijk je wel niet bent, hoe lang het allemaal nog zal duren of dat niemand op de wereld je begrijpt. Maar een regel, liefst iedere dag een hoogtepunt. ‘vandaag voelde ik voor het eerst een trap tegen m’n ribben’ die strekking zo’n beetje.

Vooral ook: schema’s… Op een gegeven moment gaat je kotertje een soort schema volgen. Dat vinden ze fijn en ze zijn echt een stuk liever nog als je je ook een beetje aan dat schema houdt. Probleem is alleen dat het uitleggen daarvan een uur duurt. Schrijf het dus op, boekje mee, hoppetee. Ook heel fijn als je op een gegeven moment besluit dat dit kotertje een broertje of zusje nodig heeft. Kun je voor broertje of zusje ook meteen even kijken hoe het met nummertje 1 ook weer ging.

Wat dat vergeet je. Best snel.
Vandaar ook die highlights iedere dag. De eerste lach, de eerste keer omrollen, eerste keer zitten, eerste stapjes, eerste fruithap, eerste tandje, eerste weet ik het wat allemaal. Ik weet nog dat mijn kinders ze gehad hebben, maar wanneer? Ja, zo ongeveer… En er is bij mij nog aardig wat terug te halen uit tweets en blogs, maar het was zo leuk geweest als ik iets beter mijn best had gedaan.

Morgen naar de Bijenkorf, voor een Paperblank. Nooit te laat om te beginnen.

Geplaatst in Familie, Kinderen, Persoonlijk, Thuis | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Stomme actie

Een van de laatste uitermate stomme acties van 2011. Ik doe weleens wat impulsiefs. Wat zeg ik? Ik doe vaak iets impulsiefs. Zo ook het nemen van een abonnement op een blad. Dit keer was het de ‘Mama’ for all fabulous moms.

Want ik vind mezelf behoorlijk fabulous. Dat mag. Ik ben best een leuke moeder, met leuke kindjes die redelijk tot goed luisteren naar wat ik zeg, vitaminen te eten krijgen, in overwegend verse vorm en dan heb ik ook nog een bijna fulltime baan ernaast en een man die volgens mij ook best wel gelukkig is. Pretty damn fabulous, I would say!

Maar dan lees je zo’n blad en moet je toch echt tot de conclusie komen dat je helemaal niet zo fabulous bent als je denkt. Jammer. Maar even serieus. Die mode die in dat blad staat. Niet alleen niet te betalen, maar ook nog eens alleen maar leuk als je size 0 hebt. En ik heb een hypotheek en betaal een flink bedrag aan kinderopvang per maand, om maar niet te spreken over de gemiddeld 32 kilo die ik gemiddeld per kind aan en ook we af mijn lijf heb mogen krijgen. Daar houd geen normaal mens een maatje 32 van over.

En dan de columns, ook om knetter van te worden. Open deuren worden in getrapt, clichés worden aangehaald en uiteindelijk wordt niemand er wijzer van. Ja, misschien de redacteuren van het blad en wellicht de retail, want je oud en nieuw is toch echt niet compleet zonder uitermate fijn opgestelde feestdis met natuurlijk alles zelfgemaakt, in je jurkje van 500 euro en de kindjes met een glimlachje op uitgedost met de prachtigste kleertjes. Doe normaal.

Oh, en dan natuurlijk ook nog wat reistips. Ga met je peuter een cruise maken op de Middellandse Zee! Leuk joh! Zeker leuk, zou het zo doen, enig idee wat ik daarvoor mag neertellen? Dat staat er wijselijk niet bij. Of ga ff naar New York, Barcelona of Wenen. Met de beste tips voor een zo compleet mogelijke vakantie. Dat mama dan echt niet meer zo fabulous kan zijn omdat zij de hele vakantie druk is met het bijeen houden van het kroost, het drogen van traantjes en zorgen dat iedereen toch nog voldoende aan rust, reinheid en regelmaat toekomt (zij het in aangepaste vakantievorm) daar wordt over gezwegen.

Want we moeten wel fabulous zijn, maar het mag er niet uitzien alsof het moeite kost. En dat is nou net niet altijd een optie.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen